Co się z nami dzieje? Gdzie ta europejska różnorodność, gdzie bogactwo stylów, gdzie wyjątkowość i unikalność, która miała nas spajać? Czy na prawdę nie stać nas na coś więcej, niż stylizowanie się na Amerykę? Kultura europejska ma być alternatywą dla tej znad Atlantyku? Wolne żarty! Wczorajszy program obnażył nas. Jesteśmy tylko bezdusznym motłochem spędzonym w ramach „Integracji europejskiej”, bez tożsamości, bez dumy, bez niczego! Synonimem Europy jest lipa a nie wspólnota różnorodnych państw. Dodatkowo jesteśmy zadufanymi w sobie snobami – pokazało to wczorajsze głosowanie. Wyniki to efekt wzajemnego lubienia się krajów a nie faktycznej rywalizacji piosenek. Mimo wszystko zmuszony jestem zmartwić proroków wieszczących rychły koniec „europejskiego molocha” – upadek integracji europejskiej nie nastąpi, bo nigdy się tak naprawdę nie zaczął. Owszem, gospodarczo, integracja przebiega wzorowo, ale społecznie nigdy nie byliśmy i nie będziemy jednością. Ta rzekoma różnorodność która ma nas łączyć wydaje mi się być czczym gadaniem, zamiataniem pod dywan rzeczy przerastających obecnych konstruktorów integracji. Politycy chcą jednej Europy? To niech powiedzą to społeczeństwu a nie sobie nawzajem.

Poruszony tą jakże wstrząsającą informacją nie mogłem postąpić inaczej, jak przestrzec szanowną brać internetową przed potrawami, mogącymi z nas zrobić te podłe geje/lesbijki. Oto więc na początku należy stwierdzić, że każdy kto chce zostać przy swojej orientacji musi bezwzględnie unikać potraw posiadających długość większą niż 10 cm – marchewki, ogórki, bakłażany, rabarbar a w szczególności parówki! Gdy zaczynają nam za bardzo smakować parówki, to już jest źle. Ponadto, w szczególności na śniadanie należy unikać jajek – a jeśli już musimy się uraczyć tą potrawą, to tylko i wyłącznie jajecznica i nie z DWÓCH jajek. Pieczywo również podlega restrykcjom; bagietki, parówki francuskie zwane potocznie paryżankami należy jednoznacznie wyrzucić z jadłospisu. Z mięs delektować się możemy tylko zwierzyną płci żeńskiej – kurczaczki, kaczuszki, ryby, broń Boże dziki, jelenie. O koninie chyba nie muszę wspominać. Niewymienione potrawy okrasić możemy napojami wszelkiej maści, wyłączywszy te o smaku banana, a także kiwi. Na deser powinniśmy unikać wypieków z bitą śmietaną, a także, podobnie jak w przypadku warzyw, ciast o podłużnym kształcie, większym niż 10 cm.

Gdy już się najemy do syta, chcąc uniknąć odkładania się niepotrzebnego tłuszczyku (co mogłoby fatalnie wpłynąć na nasze powodzenie u płci PRZECIWNEJ na plaży) zalecam wysiłek fizyczny… naturalnie poza jazdą na rowerze.

To co mnie zaintrygowało wiąże się z nieco wyższym poziomem -  że mamy demokracje i w jej ramach funkcjonować mogą takie lub inne organizacje – ok. Istnienie zarówno ugrupowań skrajnie nacjonalistycznych, jak i antynacjonalistycznych nie jest niczym dziwnym, tylko dlaczego te dwa obozy w toku publicznej dyskusji wzajemnie napędzają koło absurdu? Przykładowo – ONR-owiec zacznie rozmowę o tym jaka to Unia jest be i fe i że województwo z nas zrobi, na to odzywa się antynacjonalista, wytaczający swoje skrajne argumenty, ONR odpowiada kolejnymi itd. itd. W pewnym momencie okazuje się że i jeden i drugi wydał z siebie nic innego jak utopijny bełkot będący raczej pobożnymi życzeniami niż realną i trzeźwą oceną. Właśnie w tym momencie celne jest zdanie z początku posta – jeśli chodzi o grupy anty i pro europejskich (albo anty i pronacjonalistycznych – jak kto woli) to z całą pewnością posiadają oni swoje racje, argumenty i to takie, które nie dość że mogą być trafne to jeszcze istotnie coś wnieść do dyskursu publicznego. Niestety są to dwa skrajne bieguny zaś między nimi znajduje się cała masa wspomnianych „półgłówków”. Coś tam usłyszeli, coś tam im wmówiono, gdzieś tam ktoś coś powiedział i w związku z tym są już ekspertami i wiedzą lepiej od wszystkich wokół. Nie dadzą sobie nic wmówić bo ich racja jest bardziejsza niż bardziejsze racje przeciwnika – a skoro tak jest to trzeba zgnoić tego przeciwnika, żeby się nie okazało, że jego bardziejsza racja jest bardziej bardziesza od naszej bardziejszej racji. Efekt? Bluzgi, wyzwiska, chamowate okrzyki, których treści autorzy nawet nie rozumieją (lub w najlepszym wypadku nie do końca rozumieją). Szkoda bo wszystko to wygląda tak jakby dwójka wariatów się spotkała i dyskutowali o kanciastości kuli. Taka sytuacja jest tym bardziej denerwująca, że ci ludzie leczą swoje chore ego w internecie, włączając się do każdej dyskusji gdzie tylko się da. Ludzie którzy nie mają „jedynie słusznych poglądów” natychmiast są obrzucani bluzgami i całą debatę szlag trafił – tylko dziękować niebiosom że istnieje jeszcze na forach instytucja moderatora, ale to i tak nie zmienia faktu, że gdy taki trol się pojawi to magię polemiki zniszczy.

Pozostaje mieć tylko nadzieje że rzeczywistość szybko przywróci do porządku jednych i drugich, gdy zamiast latać wzajemnie się prać, będzie trzeba martwić się o opłacenie czynszu

Do rzeczy – wydaje mi się, że główny powód, dlaczego młodzi ludzie nie kojarzą w ogóle największego zrywu młodzieżowego, buntu przeciw systemowi, głośnej manifestacji swojej wyjątkowości (niepotrzebne skreślić – albo przyjąć wszystko na raz) jaki miał miejsce przed czterdziestu laty od początku do końca tkwi w systemie edukacji. Stawiam tezę, że jak nic system ten jest na wskroś czerwony jak ten Marian z pod sklepu po czterech „bombach”. Dlaczego? Dzisiejsza edukacja, dokładniej mówiąc system „wstrzeliwania się w klucz” to zwyczajne zabijanie indywidualności i uśrednianie każdego tak, aby wszyscy mogli być równi. Niestety znalazło się kilka zatroskanych mamusiek do których nie dociera że ich synuś/córcia nie są „troszkę mniej zdolni” tylko są zwyczajnymi idiotami. Ale to pół biedy, najgorsze że tacy ludzie w związku z tym życzą sobie aby nie eksponować tego w szkole a jedyną drogą jest w tej sytuacji totalne uśrednienie… Czyli nie ważne czy potrafisz pisać, czy nie, czy masz ciekawe pomysły, które potrafisz przelać na papier – nie szkodzi, bo jeśli nie zapełnisz „klucza” – jesteś zerem. Niestety mam złą wiadomość dla zwolenników tego typu chorych koncepcji – nikt nie jest równy, nigdy nie był i nie będzie – jeśli jesteś debilem, to cóż… gastronomik/samochodówka/wojsko i ciao bambino! A nie wymyśla to potem że „se magistra pier…nie”.

Co by jednak nie było pesymistycznego zakończenia, może tak w skrócie o co chodziło z protestami w Marcu 1968 roku (choć pewnie już i tak na wiki to zostało sprawdzone). Otóż lata 50-te i 60-te to dość szczególny okres nie tylko dla Polski ale i dla całej Europy – masowe manifestacje przelewały się przez całą Europę od Francji po Polskę (tyle że na Zachodzie z innych powodów). U nas zaczęło się na dobrą sprawę po 60 roku, gdy tawariszcz Gomułka w jajo zrobił cały Naród i zamiast liberalizować komunizm (tak jak obiecał po protestach robotniczych w 56 roku*) zwyzywał wszystkich od żydów i miast liberalizacji mieliśmy komunizm do kwadratu. A’ propos Żydów – w 1967 roku wybuchł konflikt palestyńsko – izraelski (całe sześć dni trwał ale co tam – każdy powód do darcia ryja w tamtym czasie był dobry). W związku z tym w PRL zaczęły się masowe nagonki władzy na wyznających religię mojżeszową, co później zaowocowało wielkimi wysiedleniami (dla fetyszy słów – emigracjami) Żydów. Tę napiętą do granic możliwości strunę zerwało zdjęcie przedstawienia „Dziadów” Dejmka w Teatrze Narodowym – gdy zapadła kurtyna po ostatnim dopuszczonym przedstawieniu zebrali się studenci pod pomnikiem Mickiewicza, co by zamanifestować swoje niezadowolenie. Mimo że demonstracje studenckie (wszystkie w tym czasie) były spokojne, milicjanci i „aktyw robotniczy” (czyt. hołota z fabryk) sprali równo protestujących. Po tych wydarzeniach Adam Michnik i Henryk Szlajfer zostali wywaleni z uczelni bo zdali relację z tego co się działo zachodnim mediom. Więc studenci znowu zebrali się na manifestacji, znowu przyjechała milicja i znowu studenci za samo stanie dostali baty.

Dlaczego te wydarzenia mają być powodem do dumy? Bo to właśnie Marzec 68 jest klasycznym buntem przeciwko organom przymusu. Dzisiejsze HWDP nie wzięło się z piosenki jednego z zioooomuóuf, ale właśnie z tamtych dni. To Marzec 68 zrodził odzywki do policjantów typu: „-i co… studiujemy? -nie – to ja studiuje” albo „policjanci chodzą dwójkami: jeden myśli drugi pisze”. Warto pamiętać o takich wydarzeniach, niestety nie mam złudzeń, dopóki edukacja będzie jednym wielkim „kluczem odpowiedzi” to nauczyciele będą musieli brnąć w to bagno. I zamiast aktywnie i ciekawie nauczanie ważnych i fajnych wydarzeń z naszej historii z której możemy być dumni – dzień dobry dzieci dziś nauczymy się myśleć wg klucza…

*no może trochę uprościłem ale sens jest zawarty – to taki skrót myślowy

Czemu Memento Libre? Z pośród wielu powodów, jakie mógłbym tu przytoczyć, a które z całą  pewnością wyciskałyby łzy w oczach, że oto idealista będzie teraz bronił uciśnionych i niczym Donek Marzyciel z uśmiechem na ustach promował jasną stronę mocy, ograniczę się do stwierdzenia, że parę fajnych rzeczy na tym padole jest i warto dla nich egzystować. Idealistą jak najbardziej – jestem, bynajmniej nie chciałbym robić z tego bloga V RP – dzielenie się własnymi spostrzeżeniami o świecie, życiu społecznym (jako że pałam się zawodem socjologa) i wszystkim tym, co intrygujące a warte odnotowania uważam za wystarczające. Blog będzie też nieco zabarwiony politycznie lecz zachwalanie tej czy innej opcji nie będzie mieć miejsca. Naturalnie jak będzie – wyjdzie w praniu

No to tyle w kwestii wstępu